ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ลุงโด่ง กับหลานเปี๊ยก กำลังเถียงกันเรื่องเส้นทางหาอาหารป่า ซึ่งอยู่ในป่าข้างหน้าใกล้ ๆ หมู่บ้านของพวกเขาทั้งสอง

"ลุงอย่ามาเถียงฉันเลย เรื่องอาหารป่านี่ ฉันเข้าไปหามาหลายรอบแล้ว" เปี๊ยกบอกกับลุงโด่ง

"ก็ไอ้ที่แกไปหามา มันยังไม่ได้ครึ่งที่ฉันไปหามา เมื่อสมัยหนุ่ม ๆ เลยนะไอ้เปี๊ยก" ลุงโด่งบอกเปี๊ยก

"ทำไมจะไม่ถึงครึ่ง ฉันว่ามันมากกว่าที่ลุงหาอีก ลุงแก่แล้วคงหาอาหารไม่ได้เท่าฉันหรอก ฉันรู้นะลุงกำลังพูดข่มฉันอยู่" เปี๊ยกต่อว่าลุงโด่ง

"เอ๊ะ ไอ้นี่ไม่เชื่อลุง เอาอย่างนี้ดีไหม แกกับฉันมาแข่งกันหาอาหารป่ากันสักวัน แกจะได้เชื่อฉันสักที และจะได้ไม่ต้องมาต่อว่าฉันอย่างนี้อีกต่อไป" ลุงโด่งท้าทายหลาน

"ได้เลยจ๊ะ ฉันเองก็อยากให้ลุงรู้ไว้เหมือนกันว่าใครแน่กว่ากัน" เปี๊ยกรับคำท้าทาย

"ตกลงตามนี้นะ ก่อนพระอาทิตย์จะตกดินเรามาเจอกันที่นี่ พร้อมกับอาหารป่าที่หามาได้นะ" ลุงโด่งบอกกับเปี๊ยก

เมื่อพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นคือ กองอาหารป่าของลุงโด่งสูงกว่ากองอาหารป่าของหลานเปี๊ยกถึงสองเท่าตัว

"ลุง ฉันขอโทษนะ ที่ต่อว่าลุงไป ต่อไปฉันจะเชื่อฟังลุงที่เตือนฉันในทุกเรื่องแล้วจ๊ะ"

หลานเปี๊ยกยอมรับแต่โดยดี เขาสำนึกแล้ว และยังรู้สึกทึ่งในความสามารถของลุงโด่งอีกด้วย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ผู้ที่ไม่มีความรู้ความสามารถที่แท้จริง ไม่ควรไปต่อว่าผู้ใด โดยเฉพาะผู้ที่มีความรู้สูงกว่าตนเอง

Comment

Comment:

Tweet