Apolaque

วาทะความรัก

 

                   คู่รักจะเอาใจใส่อีกฝ่าย ส่วนคู่เวรจะเอาแต่ใจตัวเอง

                   คู่เทียมเจอเมื่อไหร่ก็ได้ แต่คู่แท้ต้องเจอในจังหวะที่จะรักกันจริงเท่านั้น

                   ใจจริงไม่ได้เกิดจากความตั้งใจให้จริงเสมอไป ถ้าคู่ยังไม่ใช่ใจก็คงจริงยาก

                   รู้สึกว่าใช่ ไม่จำเป็นต้องใช่ โดยเฉพาะถ้าได้ความรู้สึกว่าใช่มาจากการเอาแต่มองด้านดีท่าเดียว

                   อำนาจที่ทำให้ลุ่มหลงส่งมาจากส่วนสกปรกของร่างกายตรงไหนก็ได้ แต่แรงบันดาลอันที่ทำให้รักจริงต้องมาจากกลางใจที่ใสพอเท่านั้น

                   ความลุ่มหลงจะทำให้หน้าตาของเราโง่ลง ส่วนการเห็นตามจริงจะทำให้หน้าตาฉลาดขึ้นเป็นคนละคน

                   คนเราตาบอดเพราะชอบทึกทักเอาเองว่า เห็นอะไรมา ที่จะตาสว่างได้ก็เพราะยอมทบทวนดีๆ ว่ามีอะไรให้เห็นบ้าง

                   รักที่ตายได้คือรักแต่จะเอา ส่วนรักอมตะคือรักการสละความเห็นแก่ตัว

                   เราอาจหลอกให้คนอื่นหลงรักได้ด้วยรูปภายนอกแต่ไม่มีทางหลอกให้รักตัวเองได้เลยตราบเท่าที่รู้อยู่แก่ใจว่า ภายในยังหน้าเกลียดขนาดไหน

                   ความรักไม่ได้อยู่ที่หัวใจ แต่อยู่ที่ใจทั้งดวงเพราะหัวใจกว้างไม่ถึงคืบ ในขณะความรักแผ่กว้างได้ขนาดครอบโลก

                   ถ้าตัวอยู่ห่างแล้วยังรู้สึกอบอุ่นและไว้ใจกัน ก็แปลว่าพวกคุณรักกันด้วยใจไม่ใช่หลงติดกันด้วยกาย

                   ถ้าดีใจเวลาเห็นใครเป็นสุขคุณอาจไม่จำเป็นต้องรักเขาเสมอไป แต่ถ้าอ้างว่าคุณรักใครแล้วไม่ยินดีกับความสุขของเขาแปลว่าคุณเห็นแก่ตัวและดีแต่พูดเท่านั้น

                   มีความสามารถในการผ่านรักร้าว ดีกว่ามีความสามารถเอาแต่ฝันถึงรักแสนหวาน

                   อำนาจในตาของคนที่รักคุณจริงอาจทำให้คุณสงบลงได้ทั้งที่วุ่นวายสิ้นดี แต่อำนาจในตาของคนที่เอาแต่เรียกร้องให้คุณรัก อาจทำให้คุณวุ่นวายสิ้นดีทั้งๆที่กำลังสงบอยู่แท้ๆ